Friba Rezayee – Gender Apartheid Statement

Could you please introduce yourself?
My name is Freba Raza'i, born and raised in Afghanistan.
I'm the founder and the executive director of Women Leaders of Tomorrow and I'm also
one of Afghanistan's first female Olympic athletes.
Thank you very much.
How do you describe gender apartheid to people who might but have heard about it?
I want to describe to them that gender apartheid is real and it has been imposed by the
Taliban and the Taliban regime to strategically and meaningfully segregate it to gender, intentionally
put the male gender as superior and women into the inferior gender in Afghanistan.
The entire regime of the Taliban exists to impose and practice gender apartheid in Afghanistan.
Is there any significant difference between now Afghanistan with Taliban and before when,
as you said, Taliban exists there but they were not in the power?
Well in 1990s when the Taliban ruled for the first time, they had gender apartheid and
they had the worst human rights record in the world ever.
They executed people at the sports stadium, they blocked women on the streets and they
issued edicts to limit women's rights and movement and freedom.
And when USA invaded Afghanistan in 2001, they chased away the Taliban to the bay but the
Taliban has always existed in Afghanistan.
They were just not in power for the past two decades.
But as soon as the NATO countries with the USA on the lead decided to withdraw all its
troops from Afghanistan, Taliban started coming back and then eventually they took the capital,
they took over in the summer of 2021.
And they are the same Taliban, they have the same ideology, they have the same strategy
and they have the same implement of Sharia law and the Taliban regime, they're exactly
the same.
From your experience, tell us about the reality of living under gender apartheid, how does
it manifest in people lives?
It's worse than it sounds.
There are many examples of how it's implemented on a daily basis.
So one great example is that the Taliban have imposed Mahram, which means a male chaperone
for women.
If women goes outside even for like grocery shopping or for like medical appointment or
just to go outside to see her friends, she must be accompanied by a Mahram who's only
a male family member.
So a male family member can be brother, husband and father.
And women cannot travel without a Mahram either.
And the Taliban have also closed all girls and women's schools, sports centers and employment.
So they basically have imprisoned women at their home.
So picture COVID-19 lockdown, but permanently imposed on you.
That's the reality with Afghan women in Afghanistan right now.
So they're permanently under lockdown at their own home.
Some of them have said that they can't even go outside in their backyard, fearing that
the Taliban fighters who are living in the neighborhood might see them and ask them questions
and punish them for what are you doing in the backyard?
What are you doing barbecue?
Why you're doing barbecue in the backyard?
You will be seen by other men.
So it's severe and it's more scary and real and practical than it sounds and what than
you hear.
For yourself in your life as a sport woman who were in like succeed in the sport and
who had a voice, how was for you?
For me, it was very, very difficult, although I started practicing judo and sports under
the Republican regime, but even under the Republican regime, Afghan culture and Afghanistan
was very patriarchal.
So that means that women were discriminated against for going to the gym, going, joining
the sports team.
So to give you an example, for example, I was discriminated based on my gender and my
look and also being a thing minority in Afghanistan on regular basis by my male team members,
by the leadership of the Afghan NOC, Afghan National Olympic Committee and just regular
discrimination, although they were not Taliban, but the idea of gender based violence and
discrimination has always existed in Afghanistan because it comes from very traditional and
old patriarchy culture.
Also the culture is very toxic, masculine culture, like a very mojo culture, which always
puts women as the inferior gender and always as the vegan, the second citizen in the country.
And that makes daily life very difficult for women because women are not seen as a human.
Women are not seen as a citizen.
Women are not valuable.
Another example of Sharia law and gender appetite is that if there is a, for example, if there's
a murder, somebody murders somebody and if they're a witness, a woman cannot be witness.
A man can be a witness and if women want to be witnesses, two women count as one.
So one woman cannot be a single witness because women don't count because women are seen
as 50% of a human.
So that's how it's practiced.
That's how it's embedded in the society and that's how it impacts women and girls.
Thank you.
For the last question, is it possible to escape gender apartheid?
It's possible in Afghanistan only if we can get help from outside world, especially from
NATO countries.
If we can help with them, for example, if the NATO countries stop supporting the Taliban,
if they don't recognize the Taliban as a legit government and as a legit ruler, it will be
possible to escape.
Otherwise, it's impossible because Taliban are a very violent group and they have monopoly
over violence and they're armed groups.
So they have a lot of power, influence and violence in Afghanistan and they will go to
the greatest extent to stop women from protesting, from going to school and having a voice.
And Taliban's ideology is to outlast people's patience and how they do that.
They gradually suffocate a nation and women until women in a nation give up.
For example, first they closed women's education, universities, schools and they said that we
will reopen.
We will reopen a year from now.
So one year went by and they didn't open.
And then they said, maybe we are thinking to reopen next year.
So second year went by.
So now it's a third year, they are the same thing.
So when you outlast people's patience, people finally and gradually give up and follow the
Taliban's regime.
So to give you an example, so the Taliban have been turning Afghan girls' schools into madrasas,
religious schools where they only teach Sharia law, where they only teach jihad to young
people, yes, to young girls and young boys and they purely exist to indoctrinate the
young generation of Afghanistan.
So because all the schools are closed, all the sports centers are closed, employment
is banned for women.
So women get bored and girls get bored.
They have nothing else to do and they run out of patience so they go join the madrasas.
That's how they have been ruling and that's how they have been successful.
Are they able or is it possible for them to control people out of the country, like from
inside the country?
They rule the country, of course, but is it possible for them to have their system for
the people who immigrated or escaped from the country and they live outside of Afghanistan?
Yes, because there are a lot of Taliban collaborators.
A lot of people, especially men, have started collaborating with the Taliban for political
and personal interest and power.
So there are a lot of people outside of Afghanistan, even in the Western countries, that they work
remotely for the Taliban.
They promote their ideology, they promote their edicts and they want to make sure that
they implement the Taliban's edicts in their families and also in their community.
So to put things into perspective and to make it miserable, for example, I have heard a
lot of Afghan families in Norway, in NATO country, in North America, where women are
not allowed to go to school.
Maybe they will go to school for secondary education and they are married at a young
age and they are just trained and programmed to become housewives at a very young age and
also become obedient wives because they don't see a purpose, a value for girls' education.
They believe that women are meant to bear children, be at home and become obedient wives.
And also the reason that they do not like education is because knowledge is power and
they know that when women are educated, she will get critical thinking and she will be
able to research, she will be able to question the authority and that's the Taliban's biggest
fear.
They want to keep the women or the Afghan nation very ignorant so they can dominate
and control.
And this is the ideology that they have been trying to spread out and unfortunately it
had impacted and influenced a lot of young men outside of Afghanistan, not only Afghan
men, other men from other countries as well.
The radicalization of young men on the internet is real and it's very impactful because those
young boys sit on the computer, use internet for many hours and they just read and follow
the Taliban ideology.
So to answer your question, yes, definitely.
Thank you so much.
You're welcome.
Thank you so much.
You're welcome.
It's really good.

هل يمكنكِ أن تقدّمي نفسك؟
اسمي فِريبا رضائي. وُلدتُ ونشأتُ في أفغانستان.
أنا مؤسسة والمديرة التنفيذية لمنظمة Women Leaders of Tomorrow، كما أنني واحدة من أوائل الرياضيات الأولمبيات في تاريخ أفغانستان.
شكرًا جزيلًا.

كيف تشرحين الفصل العنصري القائم على النوع الاجتماعي لمن لم يسمع به من قبل؟
أشرح لهم أن الفصل العنصري القائم على النوع الاجتماعي حقيقة قائمة، وقد فُرض من قبل طالبان ونظام طالبان.
وهو تفريق متعمّد واستراتيجي على أساس الجنس، يضع الرجال في مرتبة عليا والنساء في مرتبة دنيا داخل أفغانستان.
إن النظام بأكمله لدى طالبان قائم على فرض وممارسة هذا الفصل العنصري ضد النساء.

هل هناك فرق جوهري بين أفغانستان اليوم تحت حكم طالبان والفترة التي كانت طالبان موجودة فيها لكنها لم تكن في السلطة؟
في تسعينيات القرن الماضي، عندما حكمت طالبان للمرة الأولى، كانت تطبّق الفصل العنصري القائم على النوع الاجتماعي، وكان لديها أسوأ سجل لحقوق الإنسان في العالم.
كانوا يُعدِمون الناس في الملاعب، ويمنعون النساء من الخروج إلى الشوارع، ويصدرون أوامر تحدّ بشدة من حقوق النساء وحريتهن وحركتهن.

عندما غزت الولايات المتحدة أفغانستان عام 2001، أُبعدت طالبان عن السلطة، لكنها لم تختفِ أبدًا.
لم تكن فقط في الحكم خلال العشرين عامًا الماضية.
وبمجرد أن قررت دول حلف الناتو، بقيادة الولايات المتحدة، سحب قواتها، عادت طالبان تدريجيًا، وفي صيف عام 2021 سيطرت على العاصمة وتسلّمت الحكم.

إنها طالبان نفسها، بنفس الأيديولوجيا، وبنفس الاستراتيجية، وبنفس التطبيق المتشدّد للشريعة.
النظام لم يتغيّر.

من خلال تجربتك، كيف تبدو الحياة تحت نظام الفصل العنصري القائم على النوع الاجتماعي؟ وكيف يظهر ذلك في حياة الناس اليومية؟
الواقع أسوأ بكثير مما يبدو.
هناك أمثلة يومية كثيرة على كيفية تطبيق هذا النظام.

أحد أبرز الأمثلة هو فرض «المَحرَم»، أي اشتراط وجود مرافق ذكر للمرأة.
فالمرأة لا يمكنها الخروج، حتى للتسوّق أو زيارة الطبيب أو لقاء صديقاتها، إلا برفقة رجل من أقاربها، مثل الأب أو الزوج أو الأخ.
كما لا يُسمح للنساء بالسفر دون محرم.

كما أغلقت طالبان جميع مدارس البنات، والمراكز الرياضية، ومنعت عمل النساء.
وبذلك حوّلت بيوتهن إلى سجون.

تخيّلوا إغلاق كوفيد-19، ولكن بشكل دائم.
هذه هي حياة النساء الأفغانيات اليوم.

بعض النساء قلن إنهن لا يجرؤن حتى على الخروج إلى فناء المنزل خوفًا من أن يراهن مقاتلو طالبان في الحي، فيسألوهن ويعاقبوهن:
«لماذا أنتِ في الفناء؟»
«لماذا تشوين اللحم؟»
«قد يراكِ رجال آخرون».

إنه وضع قاسٍ ومخيف وواقعي للغاية، أكثر بكثير مما يُتَصوَّر.

وبالنسبة لكِ شخصيًا، كامرأة رياضية ناجحة لها صوت مسموع، كيف كانت التجربة؟
كانت تجربتي صعبة جدًا.
بدأت ممارسة الجودو والرياضة في ظل النظام الجمهوري، لكن حتى في ذلك الوقت كان المجتمع الأفغاني شديد الذكورية.

كانت النساء يتعرّضن للتمييز بسبب الذهاب إلى الصالات الرياضية أو الانضمام إلى الفرق الرياضية.
وقد تعرّضتُ شخصيًا للتمييز بشكل متكرر بسبب جنسي ومظهري وانتمائي إلى أقلية عرقية، سواء من زملائي الذكور أو من قيادة اللجنة الأولمبية الأفغانية.

رغم أن ذلك لم يكن في عهد طالبان، إلا أن العنف والتمييز القائمين على النوع الاجتماعي كانا دائمًا جزءًا من المجتمع الأفغاني، المتجذّر في ثقافة أبوية قديمة.
وهناك أيضًا ثقافة ذكورية سامة تضع النساء دائمًا في موقع أدنى، كمواطنات من الدرجة الثانية.

النساء لا يُنظر إليهن ككائنات إنسانية كاملة.
ولا كمواطنات.
ولا كأشخاص ذوات قيمة.

مثال آخر على تطبيق الشريعة والفصل العنصري هو نظام الشهادة في القضاء:
في حال وقوع جريمة قتل، لا تُقبل شهادة امرأة واحدة.
وتُعادل شهادة امرأتين شهادة رجل واحد، لأن المرأة تُعتبر نصف إنسان.

هكذا يُطبّق النظام.
وهكذا هو متجذّر في المجتمع.
وهكذا يؤثّر على حياة النساء والفتيات.

وأخيرًا، هل من الممكن الهروب من الفصل العنصري القائم على النوع الاجتماعي؟
في أفغانستان، لا يمكن ذلك إلا بمساعدة المجتمع الدولي، وخاصة دول الناتو.
إذا توقّفت هذه الدول عن دعم طالبان ورفضت الاعتراف بها كحكومة شرعية، فقد يصبح التغيير ممكنًا.

أما دون ذلك، فالأمر شبه مستحيل.
طالبان جماعة شديدة العنف، تمتلك السلاح وتحتكر القوة.

أيديولوجيتهم تقوم على إنهاك صبر الناس.
يخنقون المجتمع تدريجيًا، وخاصة النساء، حتى يستسلم الجميع.

أغلقوا المدارس والجامعات وقالوا: «سنفتحها العام المقبل».
مرّ عام ولم يحدث شيء.
ثم قالوا: «ربما العام الذي يليه».
والآن نحن في العام الثالث.

في الوقت نفسه، حوّلوا مدارس البنات إلى مدارس دينية تُدرّس فقط الشريعة والجهاد، بهدف تلقين الجيل الجديد أيديولوجيًا.

ومع غياب التعليم والعمل والرياضة، تفقد النساء والفتيات الأمل والصبر، ويُجبرن على الخضوع.

هل تستطيع طالبان السيطرة على الناس خارج أفغانستان؟
نعم.
هناك العديد من المتعاونين مع طالبان، حتى في الدول الغربية.
يعملون عن بُعد، يروّجون أيديولوجيتهم، ويسعون لتطبيق أوامر طالبان داخل عائلاتهم ومجتمعاتهم.

سمعتُ عن عائلات أفغانية في النرويج وأمريكا الشمالية ودول ناتو أخرى، حيث تُمنع الفتيات من التعليم، ويُزوّجن في سن مبكرة، ويُربّين على الطاعة والعمل المنزلي فقط.

هم يخشون التعليم لأن المعرفة قوة.
والمرأة المتعلمة تفكّر وتطرح الأسئلة، وهذا أكبر خوف لدى طالبان.

تطرّف الشباب عبر الإنترنت حقيقة خطيرة ومؤثرة جدًا.

إذًا، نعم، بالتأكيد.

شكرًا جزيلًا.
على الرحب والسعة.

Kan du være så snill å presentere deg selv?
Mitt navn er Freba Raza’i. Jeg er født og oppvokst i Afghanistan.
Jeg er grunnlegger og daglig leder for Women Leaders of Tomorrow, og jeg er også en av Afghanistans første kvinnelige olympiske utøvere.
Tusen takk.

Hvordan forklarer du kjønnsapartheid til mennesker som kanskje ikke har hørt om det før?
Jeg vil forklare at kjønnsapartheid er reelt, og at det er påtvunget av Taliban og Taliban-regimet. Det er en bevisst og strategisk segregering basert på kjønn, der menn plasseres som overlegne og kvinner som underlegne i Afghanistan.
Hele Taliban-regimet eksisterer for å påtvinge og praktisere kjønnsapartheid i Afghanistan.

Er det noen vesentlig forskjell mellom Afghanistan nå under Taliban og tiden før, da Taliban eksisterte men ikke hadde makten?
På 1990-tallet, da Taliban styrte for første gang, praktiserte de kjønnsapartheid og hadde den verste menneskerettighetshistorikken i verden.
De henrettet mennesker på sportsarenaer, nektet kvinner å bevege seg fritt i gatene og innførte påbud som kraftig begrenset kvinners rettigheter, bevegelsesfrihet og frihet generelt.

Da USA invaderte Afghanistan i 2001, ble Taliban drevet bort, men de forsvant aldri.
De hadde bare ikke makten de siste tjue årene.
Så snart NATO-landene, med USA i spissen, bestemte seg for å trekke ut styrkene sine, begynte Taliban å komme tilbake. Til slutt tok de hovedstaden og overtok makten sommeren 2021.

Det er de samme Taliban. De har den samme ideologien, den samme strategien og den samme tolkningen og gjennomføringen av sharialov. Regimet er akkurat det samme.

Basert på dine erfaringer – hvordan er det å leve under kjønnsapartheid i praksis?
Det er verre enn det høres ut.
Det finnes mange daglige eksempler på hvordan dette gjennomføres.

Et tydelig eksempel er at Taliban har innført mahram, som betyr at kvinner må ha en mannlig verge.
Hvis en kvinne går ut – selv for å handle mat, dra til lege eller besøke venner – må hun ledsages av en mannlig slektning, som kan være bror, ektemann eller far.
Kvinner kan heller ikke reise uten en mahram.

Taliban har også stengt alle skoler for jenter og kvinner, alle idrettssentre og all kvinnelig sysselsetting.
De har i praksis fengslet kvinner i sine egne hjem.

Tenk deg covid-19-nedstengning – men permanent.
Det er virkeligheten for afghanske kvinner i Afghanistan i dag.

Noen kvinner har fortalt at de ikke engang tør å gå ut i sin egen bakgård, av frykt for at Taliban-krigere i nabolaget skal se dem, stille spørsmål og straffe dem:
«Hvorfor er du i bakgården?»
«Hvorfor griller du?»
«Andre menn kan se deg.»

Det er alvorlig, skremmende og langt mer reelt enn det kan høres ut eller det man hører om.

Som idrettskvinne med suksess og en tydelig stemme – hvordan var dette for deg personlig?
For meg var det veldig vanskelig.
Jeg begynte med judo og idrett under republikken, men selv da var Afghanistan et svært patriarkalsk samfunn.

Kvinner ble diskriminert for å gå på treningssenter, for å delta i idrett og for å være synlige.
Jeg ble regelmessig diskriminert på grunn av kjønn, utseende og fordi jeg tilhørte en etnisk minoritet – både av mannlige lagkamerater og av ledelsen i Afghanistans olympiske komité.

Selv om dette ikke var Taliban, har kjønnsbasert vold og diskriminering alltid eksistert i Afghanistan, forankret i en gammel og tradisjonell patriarkalsk kultur.
Det er også en svært giftig maskulinitetskultur som alltid plasserer kvinner som underlegne, som annenrangs borgere.

Kvinner blir ikke sett som fullt menneskelige.
Ikke som borgere.
Ikke som verdifulle.

Et annet eksempel på sharialov og kjønnsapartheid er vitnesbyrd i rettssystemet:
Ved for eksempel drap kan en kvinne ikke være vitne alene.
To kvinner teller som ett mannlig vitne, fordi kvinner anses som bare 50 % av et menneske.

Slik praktiseres det.
Slik er det innarbeidet i samfunnet.
Og slik påvirker det kvinner og jenter.

Til slutt: Er det mulig å unnslippe kjønnsapartheid?
I Afghanistan er det bare mulig med hjelp fra omverdenen – særlig fra NATO-landene.
Hvis disse landene slutter å støtte Taliban og nekter å anerkjenne dem som en legitim regjering, finnes det håp.

Ellers er det umulig.
Taliban er ekstremt voldelige, tungt bevæpnede og har monopol på vold.

Deres ideologi er å utholde folkets tålmodighet.
De kveler samfunnet gradvis – særlig kvinner – til folk gir opp.

De stengte skoler og universiteter for kvinner og sa: «Vi åpner neste år.»
Året gikk – ingenting skjedde.
Så sa de: «Kanskje neste år.»
Nå er vi inne i tredje året.

Samtidig gjør de jenteskoler om til madrasaer der kun sharia og jihad undervises.
Dette brukes til å indoktrinere den unge generasjonen.

Kvinner og jenter har ingenting annet å gjøre – ingen skole, ingen idrett, ingen jobb – og til slutt mister de håpet og tålmodigheten.

Kan Taliban kontrollere mennesker også utenfor Afghanistan?
Ja.
Det finnes mange Taliban-samarbeidspartnere, også i vestlige land.
De jobber eksternt, sprer ideologien og håndhever Talibans regler i familier og lokalsamfunn.

Jeg har hørt om afghanske familier i Norge, Nord-Amerika og andre NATO-land der jenter nektes utdanning, giftes bort tidlig og trenes til å bli lydige husmødre.

De frykter utdanning fordi kunnskap er makt.
Utdannede kvinner stiller spørsmål – og det er Talibans største frykt.

Radikalisering av unge menn på internett er reell og svært farlig.

Så ja – absolutt.

Tusen takk.
Vær så god.

لطفاً خودتان را معرفی کنید.
نام من فِرِبا رضایی است. من در افغانستان به دنیا آمده‌ام و در همان‌جا بزرگ شده‌ام.
من بنیان‌گذار و مدیر اجرایی سازمان «Women Leaders of Tomorrow» هستم و همچنین یکی از نخستین ورزشکاران زن المپیکی افغانستان بوده‌ام.
خیلی ممنون.

چگونه آپارتاید جنسیتی را برای کسانی که شاید تا به حال درباره آن نشنیده‌اند توضیح می‌دهید؟
من این‌گونه توضیح می‌دهم که آپارتاید جنسیتی یک واقعیت است و توسط طالبان و رژیم طالبان به مردم تحمیل شده است.
این یک تفکیک آگاهانه، هدفمند و استراتژیک بر اساس جنسیت است که به‌طور عمدی مردان را در جایگاه برتر و زنان را در جایگاه فرودست در افغانستان قرار می‌دهد.
کل موجودیت رژیم طالبان برای تحمیل و اجرای آپارتاید جنسیتی در افغانستان شکل گرفته است.

آیا تفاوت قابل توجهی میان افغانستانِ امروز تحت حاکمیت طالبان و دوره‌ای که طالبان وجود داشت اما در قدرت نبود، وجود دارد؟
در دهه ۱۹۹۰، زمانی که طالبان برای نخستین بار حکومت می‌کردند، آپارتاید جنسیتی برقرار بود و آن‌ها بدترین سابقه نقض حقوق بشر در جهان را داشتند.
مردم را در ورزشگاه‌ها اعدام می‌کردند، زنان را از حضور در خیابان‌ها منع می‌کردند و با صدور فرمان‌ها، حقوق، آزادی رفت‌وآمد و آزادی‌های اساسی زنان را به‌شدت محدود می‌کردند.

زمانی که ایالات متحده در سال ۲۰۰۱ به افغانستان حمله کرد، طالبان عقب رانده شدند، اما هرگز از افغانستان ناپدید نشدند.
آن‌ها فقط در بیست سال گذشته در قدرت نبودند.
اما به محض آن‌که کشورهای ناتو، با رهبری آمریکا، تصمیم به خروج نیروهای خود گرفتند، طالبان دوباره قدرت گرفتند و در نهایت در تابستان ۲۰۲۱ کابل را تصرف کردند.

این همان طالبان است؛ با همان ایدئولوژی، همان استراتژی و همان اجرای سخت‌گیرانه شریعت.
رژیم طالبان دقیقاً همان رژیم گذشته است.

بر اساس تجربه شما، واقعیت زندگی تحت آپارتاید جنسیتی چگونه است و در زندگی روزمره چگونه نمود پیدا می‌کند؟
این وضعیت بسیار بدتر از آن چیزی است که به نظر می‌رسد.
نمونه‌های زیادی از اجرای روزمره آن وجود دارد.

یکی از نمونه‌های روشن، تحمیل «محرم» است؛ یعنی زن برای خروج از خانه باید یک همراه مرد داشته باشد.
اگر زنی حتی برای خرید، مراجعه به پزشک یا دیدار دوستان از خانه خارج شود، باید همراه یک مرد از اعضای خانواده باشد؛ مانند برادر، همسر یا پدر.
زنان بدون محرم حتی اجازه سفر هم ندارند.

طالبان همچنین تمام مدارس دخترانه، مراکز ورزشی و فرصت‌های شغلی زنان را تعطیل کرده‌اند.
در عمل، زنان را در خانه‌هایشان زندانی کرده‌اند.

تصور کنید قرنطینه دوران کووید-۱۹، اما به‌صورت دائمی.
این واقعیت زندگی زنان افغان در افغانستان امروز است.

برخی زنان گفته‌اند حتی جرئت ندارند وارد حیاط خانه خود شوند، چون می‌ترسند نیروهای طالبان در محله آن‌ها را ببینند، بازخواست کنند و تنبیه شوند:
«چرا در حیاط هستی؟»
«چرا کباب درست می‌کنی؟»
«ممکن است مردان دیگر تو را ببینند.»

این وضعیت بسیار شدید، ترسناک و کاملاً واقعی است؛ بسیار واقعی‌تر از آنچه شنیده می‌شود.

برای شما شخصاً، به‌عنوان یک زن ورزشکار موفق که صدای بلندی داشت، این شرایط چگونه بود؟
برای من بسیار دشوار بود.
اگرچه تمرین جودو و ورزش را در دوران جمهوری آغاز کردم، اما حتی در آن زمان هم جامعه افغانستان به‌شدت مردسالار بود.

زنان به دلیل حضور در باشگاه، عضویت در تیم‌های ورزشی و دیده شدن، مورد تبعیض قرار می‌گرفتند.
من به‌طور مداوم به‌دلیل جنسیت، ظاهر و تعلق به یک اقلیت قومی، از سوی هم‌تیمی‌های مرد، مسئولان کمیته ملی المپیک افغانستان و دیگران مورد تبعیض قرار می‌گرفتم.

اگرچه آن‌ها طالبان نبودند، اما خشونت و تبعیض جنسیتی همیشه در افغانستان وجود داشته است؛ ریشه‌دار در یک فرهنگ سنتی و کهنه مردسالار.
همچنین نوعی فرهنگ سمی مردانگی حاکم است که زنان را همواره در جایگاه فرودست و شهروند درجه دو قرار می‌دهد.

زنان به‌عنوان انسان کامل دیده نمی‌شوند.
به‌عنوان شهروند دیده نمی‌شوند.
ارزشمند شمرده نمی‌شوند.

نمونه دیگر از اجرای شریعت و آپارتاید جنسیتی در نظام قضایی دیده می‌شود:
اگر قتلی رخ دهد و شاهد وجود داشته باشد، یک زن به‌تنهایی نمی‌تواند شاهد باشد.
دو زن معادل یک مرد محسوب می‌شوند، زیرا زنان به‌عنوان ۵۰ درصد یک انسان در نظر گرفته می‌شوند.

این‌گونه اجرا می‌شود.
این‌گونه در جامعه نهادینه شده است.
و این‌گونه زندگی زنان و دختران را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

در پایان، آیا فرار از آپارتاید جنسیتی ممکن است؟
در افغانستان، این امر تنها با کمک جامعه جهانی، به‌ویژه کشورهای ناتو، ممکن است.
اگر این کشورها حمایت از طالبان را متوقف کنند و آن‌ها را به‌عنوان یک دولت مشروع به رسمیت نشناسند، امکان تغییر وجود دارد.

در غیر این صورت، تقریباً غیرممکن است.
طالبان یک گروه بسیار خشن و مسلح هستند و انحصار کامل خشونت را در دست دارند.

ایدئولوژی طالبان فرسایش صبر مردم است.
آن‌ها جامعه، به‌ویژه زنان، را به‌تدریج خفه می‌کنند تا در نهایت تسلیم شوند.

ابتدا مدارس و دانشگاه‌های زنان را بستند و گفتند: «سال آینده باز می‌کنیم.»
یک سال گذشت و باز نشد.
سپس گفتند: «شاید سال بعد.»
اکنون وارد سال سوم شده‌ایم.

در همین حال، مدارس دخترانه را به مدارس دینی تبدیل کرده‌اند که فقط شریعت و جهاد آموزش می‌دهند.
هدف آن‌ها شست‌وشوی فکری نسل جوان افغانستان است.

وقتی مدرسه، ورزش و کار وجود ندارد، زنان و دختران بی‌امید و بی‌صبر می‌شوند و ناچار به این سیستم تن می‌دهند.

آیا طالبان می‌توانند افراد خارج از افغانستان را نیز کنترل کنند؟
بله.
افراد زیادی، به‌ویژه مردان، با طالبان همکاری می‌کنند؛ حتی در کشورهای غربی.
آن‌ها از راه دور برای طالبان کار می‌کنند، ایدئولوژی و فرمان‌های آن‌ها را ترویج می‌دهند و سعی می‌کنند قوانین طالبان را در خانواده‌ها و جوامع خود اجرا کنند.

من نمونه‌های زیادی از خانواده‌های افغان در نروژ، آمریکای شمالی و سایر کشورهای ناتو شنیده‌ام که دختران اجازه تحصیل ندارند، زود ازدواج داده می‌شوند و از کودکی برای خانه‌داری و اطاعت تربیت می‌شوند.

آن‌ها از آموزش می‌ترسند، چون دانش قدرت است.
زن تحصیل‌کرده سؤال می‌پرسد و این بزرگ‌ترین ترس طالبان است.

افراط‌گرایی مردان جوان در اینترنت یک واقعیت جدی و خطرناک است.

پس پاسخ کوتاه این است: بله، قطعاً.

خیلی ممنون.
خواهش می‌کنم.