Sahar – Rules and control

Farsi فارسی, English, Norwegian, العربية

Sahar – Rules and control

Interviewee: Sahar

Transcript

Persian, Farsi
تو ایران خب مجبور بودیم هجاب داشته باشیم.
هجاب چیزه اجباری بود که بایت می داشتیم بخاطر خب جنهوری استمامیدیون چیز ناورد بیتونی انتخاب کنه داشته باشیم.
وله خب من یادم زمانی که با شوحرم با همدیل سوبرت می کردیم.
من این قرر هجاب دوست نا داشته هم که هم مغم بیش گفتن باریم که من وقت بخام بیام اوروپا توی تورکیر و سریمه دیگه برمیداره.
منی آزات می شم دیگه دوست نا دارم اینا.
با یادم شاہرم گفته بود که آره تو خودت می تونی تصمیم بگیلی و اینا.
بگطم چه خوب دیگه یادم اومدم بخطی که اومدیم تورکیر رسیدم دیگه هم می کار که ارام کنم.
آمن یه ارام دیگه سری سرم نمی کنم که یادم شاہرم گفته که چار عداله داری.
هم دو بسر بیر سیبت مثلا هجاب تب عدالت احنا خیلی زوده و اینا که بوبتن با شهاده ایب ندر بزا درسه.
وقتی که رسیدم دو بره هرفه هجاب اومد دست بودش که نا من دوستانم تو هجاب داشته باشی.
هجاب خوبه هجاب مثلا برای یه زنم مصالمون خیلی مثلا چیزه قشنگ یه آینا من دوست آرام آینا.
دیگه خوب من ام یه جورای مجوش دم هجاب داشته باشهم دیگه یادم سی سال من هجاب داشتهم محدرس می دستن با هجاب دن بو سری داشتهم ولی خوب همیشه سر این موضوع می جنگیدم.
امشه بیش می گفتم که مثلا دوست نا دادم نمی خام هجاب داشته باشهم.
ده یادم هر روز سهره مثلا لباس من هم وشکلت رکه با داداش هم داشتهم همونارا هنان مثلا توی نور بیش باشه هر هم داشتهم.
هر روز لباسم چک می شاد که این چه لباسیت و کشیدی این چاره کتاه این چاره تنگه این چاره رنگش این جوریه چاره آراش کردی میکتانی می خوای برای معادلسه چار آراش می فنی معادلسه دیگه آراش کردن میس.
خالصای این موضوع همین جوری اداندار بود ولی خوب من آدم نا و دن که کتاه بیام.
ما کارم و همشانجا بیتتم دیگه خالصای بلدس سی سال خودش هر هم متعجشت که نا این و واقعا این کتاه نمیاد این هجاب ام دوست نداره دیگه خودش کفتش که باش احسار اگر که دوست نداری هجاب داشته باشی میتونی هجابته برای داری.
بل خوب اونجا من احساس کردم که علقان نمیتونا مجاوه بردارا
چون توی این سی سال دوستای که داشتم همه منو بارو سری دیده بودم
مدرسه که میرافتم سی سال بود منو بارو سری میدیده
یه هست خواستی داشته نفکم کردم که خوب
علان مثلا توی مودت من این جوری بودم
علوم دخم عوز بشن بقی درم رو دم چی فکم کنن
میگن که مثلا توی رنگ اوز که چی شو چارو یا روز این جوری یا روز این جوری یا کس که
اوز دلم مثلا هجا با قبول نداره یا روز نداره
خوب همون روز اوز سال اوز میده تجابه شو بارم داره
خوب این که تو برده سی سال این جوری اوز همه تو رو دیده خیل برد سخته
بل خوب اونجا باز کفتش که نا خوب تو بدر خودت نگا که
تو وغاً دوست نداری
دیگی دیده من دیگی بفتن باش
روز اولی که رفتا مرجسه بدون هجاب بده سی سال
دادن خیلی معظب بودم
خیلی معظب بودم تان بای
ادن مثلا همه همه چه مثلا نگاهی به من دورن چی دارم رو دم افکم کنن
ولی خوب در آخر حصه خوب بود
چون اون هجاب از روی اجبار بود
اون قالب اون دوست ندشتا
Source: whisper
Arabic
في إيران كنا مجبرات على ارتداء الحجاب.
كان الحجاب أمراً إلزامياً بسبب الجمهورية الإسلامية، ولم يكن خياراً يمكن للإنسان أن يقرره بنفسه.

أتذكر أنني عندما كنت أتحدث مع زوجي بصراحة، كنت أقول له إنني لا أحب الحجاب أبداً.
كنت أقول له أيضاً إنه عندما آتي إلى أوروبا، أو حتى إلى تركيا، سأخلعه. قلت: «سأكون حرة. لا أريد هذا بعد الآن.»

أتذكر أن زوجي قال لي: «نعم، يمكنك أن تقرري بنفسك.»
فكرت: كم هذا جيد. وعندما وصلنا إلى تركيا، فكرت أنني الآن أستطيع أن أرتاح. قلت في نفسي: «الآن لن أغطي رأسي بعد.»

لكن بعد ذلك قال زوجي: «عليك أن تكوني حذرة. لدينا ولدان. الأمر مبكر جداً، والناس قد يتكلمون.»
وعندما وصلنا، عاد موضوع الحجاب من جديد، وقال: «لا، ما زلت أريدك أن ترتدي الحجاب. الحجاب جيد. الحجاب شيء جميل للمرأة المسلمة. أنا أحبه.»

وهكذا، بطريقة ما، واصلت ارتداء الحجاب.
أتذكر أنني ارتديت الحجاب لمدة ثلاثين سنة. درست بالحجاب، عشت بالحجاب، وكل حياتي كانت بالحجاب. لكنني كنت دائماً في صراع حول هذا الموضوع.

كنت دائماً أقول إنني لا أحبه، ولا أريد ارتداءه.

أتذكر أن ملابسي كانت تُفحص كل صباح.
كان أخي يقول: «ما هذا الذي ترتدينه؟ هذا قصير جداً. هذا ضيق جداً. هذا اللون غير مناسب. لماذا تضعين مساحيق تجميل؟ هل ستخرجين هكذا؟»
كان هناك دائماً تحكم وانتقاد. حتى المكياج كان مرفوضاً.

استمر هذا الأمر دائماً.
لكنني لست إنسانة تستسلم بسهولة.

عملت، وثبتُّ على موقفي، وبعد ثلاثين سنة أدرك هو أيضاً أنني لن أتنازل، وأنني فعلاً لا أحب الحجاب.
وفي النهاية قال بنفسه: «حسناً، إذا كنتِ فعلاً لا تريدين ارتداء الحجاب، يمكنك خلعه.»

لكن في تلك اللحظة شعرت أنني لم أعد أستطيع خلعه بسهولة.
لأن الجميع، طوال ثلاثين سنة، كانوا قد عرفوني بالحجاب. أصدقائي لم يعرفوني إلا هكذا. في المدرسة، الجميع رأوني محجبة لثلاثين سنة.

بدأت أفكر: ماذا سيقول الناس الآن؟
هل سيقولون إنني تغيّرت؟ يوم هكذا ويوم هكذا؟ هل سيحكمون عليّ؟

بعد أن يراك الناس ثلاثين سنة بشكل واحد، يصبح الأمر صعباً جداً.

لكن مرة أخرى قال: «لا، انظري إلى نفسك. ماذا تريدين حقاً؟»
ورأى أنني جادة.

في أول يوم خرجت فيه بدون حجاب بعد ثلاثين سنة، كنت متوترة جداً.
كنت خائفة وأفكر أن الجميع ينظرون إليّ ويُقيّمونني.

لكن في النهاية شعرت بشعور جيد.
لأن ذلك الحجاب كان مفروضاً عليّ.
كان قالباً لم أختره يوماً.
Source: machine translation
English
In Iran, of course, we were forced to wear the hijab.
Hijab was something mandatory – we had to wear it because of the Islamic Republic. It wasn’t something you could choose for yourself.

I remember that when I used to talk with my husband very openly, I would say that I didn’t like the hijab at all.
I even told him that when I came to Europe, or even Turkey, I would take it off. I said, “I’ll be free then. I don’t want this anymore.”

I remember my husband telling me, “Yes, you can decide for yourself.”
I thought, how good. I remember when we arrived in Turkey, I thought, now I can finally relax. I thought, “Now I won’t cover my head anymore.”

But then my husband said, “You need to be careful. We have two sons. It’s too early for this, and people might talk.”
When we arrived, the topic of hijab came up again, and he said, “No, I still want you to wear hijab. Hijab is good. Hijab is something beautiful for a Muslim woman. I like it.”

So I somehow continued wearing the hijab.
I remember that for thirty years I wore the hijab. I went to school with hijab, I studied with hijab, I lived my whole life with it. But I was always fighting over this issue.

I always said that I didn’t like it, that I didn’t want to wear hijab.

I remember that every morning my clothes were checked.
My brother would say: “What is this you’re wearing? This is too short. This is too tight. This colour is wrong. Why are you wearing make-up? Are you going out like this?”
There was always criticism and control. Even make-up was considered unacceptable.

This issue continued constantly.
But I am not someone who gives up easily.

I worked, I stood my ground, and after thirty years even he realised that I wouldn’t give in, that I truly didn’t like hijab.
In the end, he himself said, “Alright, if you really don’t want to wear hijab, you can take it off.”

But at that point, I felt that I could no longer take it off easily.
Because for thirty years, everyone had seen me with a headscarf. My friends had only known me like that. At school, for thirty years, everyone had seen me covered.

I started thinking: what will people think now?
Will they say she changed? One day she’s like this, another day like that? Will they judge me? Will they say she no longer believes, or that she has changed her values?

After thirty years of everyone seeing you one way, it is very hard.

But again, he said, “No, look at yourself. What do you really want?”
He saw that I was serious.

The first day I went out without hijab after thirty years, I was extremely anxious.
I was very nervous, thinking that everyone was looking at me, judging me.

But in the end, it felt good.
Because that hijab had been imposed on me.
It was a mould that I never chose.
Source: machine translation
Norwegian Bokmål
I Iran var vi selvfølgelig tvunget til å bruke hijab.
Hijab var obligatorisk – vi måtte bruke det på grunn av Den islamske republikken. Det var ikke noe man kunne velge selv.

Jeg husker at når jeg snakket helt åpent med mannen min, sa jeg at jeg ikke likte hijab i det hele tatt.
Jeg sa også at når jeg kom til Europa, eller til og med til Tyrkia, kom jeg til å ta det av. Jeg sa: «Da blir jeg fri. Jeg vil ikke dette lenger.»

Jeg husker at mannen min sa: «Ja, du kan bestemme selv.»
Jeg tenkte: så bra. Da vi kom til Tyrkia, tenkte jeg at nå kan jeg endelig slappe av. Jeg tenkte: «Nå skal jeg ikke dekke hodet mitt lenger.»

Men så sa mannen min: «Du må være forsiktig. Vi har to sønner. Det er for tidlig, og folk kan begynne å snakke.»
Da vi kom fram, kom hijab-temaet opp igjen, og han sa: «Nei, jeg vil fortsatt at du bruker hijab. Hijab er bra. Hijab er noe vakkert for en muslimsk kvinne. Jeg liker det.»

Så fortsatte jeg på en måte å bruke hijab.
Jeg husker at jeg brukte hijab i tretti år. Jeg gikk på skole med hijab, studerte med hijab, levde hele livet mitt med hijab. Men jeg kjempet alltid mot dette.

Jeg sa alltid at jeg ikke likte det, at jeg ikke ville bruke hijab.

Jeg husker at klærne mine ble kontrollert hver morgen.
Broren min sa: «Hva er dette du har på deg? Det er for kort. Det er for trangt. Fargen er feil. Hvorfor har du sminke? Skal du gå ut slik?»
Det var alltid kritikk og kontroll. Selv sminke var ikke akseptabelt.

Dette fortsatte hele tiden.
Men jeg er ikke et menneske som gir opp lett.

Jeg jobbet, jeg sto på mitt, og etter tretti år forsto han også at jeg ikke kom til å gi etter, at jeg virkelig ikke likte hijab.
Til slutt sa han selv: «Greit, hvis du virkelig ikke vil bruke hijab, kan du ta det av.»

Men da følte jeg at jeg ikke klarte å ta det av så lett.
For i tretti år hadde alle sett meg med hijab. Vennene mine hadde bare kjent meg slik. På skolen hadde alle sett meg tildekket i tretti år.

Jeg begynte å tenke: hva vil folk si nå?
Vil de si at jeg har forandret meg? At jeg er sånn én dag og sånn en annen dag? Vil de dømme meg?

Når alle har sett deg på én måte i tretti år, er det veldig vanskelig.

Men igjen sa han: «Nei, se på deg selv. Hva vil du egentlig?»
Han så at jeg mente alvor.

Den første dagen jeg gikk ut uten hijab etter tretti år, var jeg ekstremt nervøs.
Jeg var veldig redd og tenkte at alle stirret på meg og dømte meg.

Men til slutt føltes det godt.
For hijaben var påtvunget.
Det var en form jeg aldri hadde valgt selv.
Source: machine translation